over tree views


'in het sprookjesbos'

 

 

 

 

Wandel mee langs oude moerbeibomen en ontdek boeddhas, feeën, wijze priesteressen, enge boosaards met een engelenhart, grapjassen en allerhande raadselachtige figuren.

 

De bomen kijken je aan en jij kijkt in een spiegel.

Hoe voel je je als je je eigen kracht terugziet in een stam ? Of je verdriet, in een hangende tak ?

 

Bomen leven veelal langer dan wij, ze hebben alles al gezien en gehoord, en toch blijven ze zich vernieuwen en openstellen en geven.

 

Ze beleven de seizoenen elk op hun eigen manier. Ze bloeien op, ze geven vruchten en zuurstof en schaduw, ze laten hun bladeren weer vallen en bemesten zo de aarde die de zaadjes voor de lente bedekt.

 

Ik nodig je uit voor een wandeling langs tijdloze portretten die vertrouwd en natuurlijk en toch anders zijn.

 

Welk beeld raakt je het meest ?

Vind je het mooi, vind je het lelijk ? En doet dat het er eigenlijk wel toe ?

In de spiegel van de boom zien we alles terug wat we in ons hebben, en daar hoeven we niet over te oordelen. Het is wat het is.

Spannende beelden dagen je uit om je opwinding te voelen, mysterieuze portretten bepalen je bij het raadsel in jezelf. Speelse beelden maken je lichtvoetig.

 

Wat zie je, wat voel je ? 

Schrijf het op of teken het, voor jezelf, of deel het via de site of de FB-pagina als je zin hebt.

Als je een van mijn tentoonstellingen bezoekt, kun je het ook in het gastenboek schrijven.


ongewone boomportretten


'wees sterk, wees zacht'

 

 

 

 

 

Bomen, stenen, planten, bloemen, groente en alle andere verschijningsvormen van de natuur laten ons vrijelijk zo veel zien – en hebben wij er oog voor ?

Is het het landschap om ons heen of de wereld binnenin ons die we weerspiegeld zien ?


De natuur is eindeloos mooi, en er zijn ontelbare ontdekkingen te doen als we in haar spiegels durven te kijken.


Deze beelden en hun titels nodigen uit tot inkeer, om alles wat zogenaamd mooi of zogenaamd lelijk is binnenin ons te zien zoals het weerspiegeld is in de natuur, om zogenaamde tegenstellingen te verzoenen en in vrede, in eenheid te zijn.


Een mengeling van natuur, wijsheid en lichtvoetigheid.


van Gogh en hesse over bomen


Vincent van Gogh schreef aan zijn broer: 'Als men waarachtig van de natuur houdt, dan vindt men 't overal mooi.'

(uit: Brieven aan zijn broeder, deel 1, Amsterdam 1914)


Hermann Hesse schreef:


"Bomen zijn de meest indringende predikers. Ik vereer ze wanneer ze als volk en familie leven, en nog méér vereer ik ze wanneer ze alleen staan.  Ze lijken op eenzame mensen.  Niet op kluizenaars die om één of andere tekortkoming zijn weggeslopen.  In hun toppen ritselt de wereld, hun wortels rusten in het oneindige, alleen gaan ze niet daarin op, integendeel, ze streven met al hun levenskracht slechts naar één ding : ze willen hun eigen, in hen wonende wet vervullen, hun eigen gestalte opbouwen, zichzelf uitbeelden.

In hun jaarringen en vergroeiingen staan alle strijd, alle leed, alle ziekte, alle geluk en groei trouw genoteerd; magere jaren en jaren van overvloed, doorstane aanvallen, getrotseerde stormen.  Bomen zijn heiligdommen.  Wie erin slaagt naar hen te luisteren, krijgt de waarheid te horen.  Ze prediken geen leerstellingen en voorschriften, ze prediken, zonder zich om het individuele te bekommeren, de oerwet van het leven.

Als we treurig zijn en het leven eigenlijk niet meer kunnen verdragen, dan geeft een boom aan : kijk naar mij.  Je thuis is niet hier of daar, je thuis is in jezelf.  Wanneer we geleerd hebben naar bomen te luisteren dan krijgt juist het korstondige en snelle, de kinderlijke haast van onze gedachten, een ongeëvenaarde blijmoedigheid.  Wie geleerd heeft naar bomen te luisteren wil niets anders zijn dan wat hij is.  Dat is thuis zijn. Dat is gelukkig zijn."


(uit: Wanderung, 1919)



wie is marion oprel?


Marion Oprel (1962, Delft, Nederland) studeerde in Antwerpen en werkte 25 jaar lang als tolk voor de Europese instellingen.

 

Om gezondheidsredenen verhuisde zij in 2010 met haar gezin naar de streek rond Montpellier in Zuid-Frankrijk.

 

Tijdens haar wandelingen met de honden raakte zij steeds vertrouwder met de oude moerbeibomen langs het pad.

 

'De bomen staan er volgens de dorpsbewoners al sinds de tijd van de Zonnekoning, dus al meer dan 300 jaar. Ik weet niet of dat waar is, maar ze zijn in elk geval indrukwekkend.

Ik nam af en toe een foto van speciale stukken schors die op dieren leken.

Op een dag zag ik tot mijn ontzetting dat een boer de boom die ik de dag tevoren had gefotografeerd, uit de grond gerukt had en met zijn tractor wegsleepte over het pad.

Mijn hart stond even stil. En ik voelde een sterke band met die prachtige wezens die langer overeind blijven dan wij en die ons een spiegel voorhouden van groeien, bloeien, geven, loslaten en overgaan.

 

Die spiegel ontdekte ik per toeval ook letterlijk. Ik had een foto genomen van een stronk in mijn tuin, speelde met de instellingen van mijn toestel en zag opeens een uil !

Op de uil volgden vele andere mystieke en ludieke figuren, die je hier en tijdens mijn tentoonstellingen kunt zien.'

 


Beelden en tekst © Marion Oprel, tenzij anders aangegeven. Foto's genomen tijdens mijn dagelijkse wandelingen met de honden langs oude moerbeibomen, afgewisseld met beelden van bloemen, planten en stenen in mijn tuin.